ჩემი უსაყვარლესი პოეტის შემოქმედების მისამართი.რომელიც შეგიძლიათ მოიძიოთ ეროვნულ ბიბლიოთეკაში

 ნიკოლოზ ბარათაშვილი ეროვნულ ბიბლიოთეკაში ბარათაშვილის შემოქმედების მისამართი

აპრილმა...

აპრილმა მითხრა მიყვარხარო,
მაისმა ყვავილი შემოისხა,
ივნისმა გრძნობით სავსემ გამიღიმა,
ივლისმა მარტოობა დაიჩივლა.
აგვისტომ სინანულით გაიხსენა,
სექტემბერს მიწურული ოქტომბერი,
ნოემბერს მოგონება მოაგონდა,
დეკემბრის ღამეებში მოგონილი.
იანვრის სიცივეში შეციებულს,
თებერვალს მარტიღა აიმედებს.
აპრილმა მითხრა მიყვარხარო,
მაისმა ყვავილი შემოისხა.

დაბრუნებით დაიწყება

თბილი ღამეები შენს თავს მახსენებენ,
სხვები ლაპარაკთ მე თავს მაბეზრებენ.
როგორც ეს მარტია ძლიერ ცვალებადი,
ისე მე ვიცვლები როგორც დიდი ბახი.
ისე გადავუფრენ მე შენს მონატრებას,
როგორც დიდი მწერლის ტატოს მოლანდებას,
ისე გაკოცებ და ისე მოგეხვევი,
როგორც პირველ ქმნილს და მერვე საოცრებას.
ვიცი ნაგვიანევს თვითონ მესტუმრები,
სიტყვებს ნაიარევს ქარში ანიავებ.
თუკი გაზაფხული მოსვლას ინებებსო
და ნაზი ია გაშლით იფეთქებსო,
ვეჭვობ დაგეწევი დაღლილს,დაქანცულს,
ლოდინით,მარტოობის სევდით არნახულს,
მერე მოგეხვევი როგორც არასადროს,
გეტყვი გაზაფხული ჩვენით ამაყობს.

მე ასე მგონია

მე შენზე ოცნებას გავბედავ გგონიაა?
მე შენთვის სიკვდილიც ოცნება  მგონია,
მაგრამ მოგონება არასდროს მქონია,
რადგან მოგონება სიზმარი მგონია.
მე სიზმრად მინახავს პატარა ფერია
და მისთვის ის მითქვამს,რაც რამ კი მგონია,
მე მგონი ბედი სულაც არ მქონია,
მე ხომ ცხადიც კი სიზმარი მგონია.
მე ცხადშიც დავეძებ მეგობარ ფერის,
რომ ვუთხრა ახალი,ის რაც მე მგონია,
მაგრამ ვერ ვპოულობ და ასე მოგნია,
ცხადი და სიზმარი სხვადასხვა მქონია.
ვეღარ ვიპოვე ჩემი მეგობარი,
მაგრამ იმედი მაქვს და ასე მგონია,
კიდევ ვიპოვი მას ვინც მე გამიგებს
და ჩემს მოგონებებს გულისკენ წაიღებს.
ვეღარ ვიპოვე ვინც მე გამიგებდა,
და ჩემს მოგონებებს ისიც გაიგებდა,
ახლა კი მივხვდი და ასეც მგონია,
თურმე ყველა ცხადი სიზმარი როდია.

წამია ცხოვრება

ერთი წამია ამ ცხოვრების ერთი ფურცელი,
ერთი ნატვრაა ამ ცხოვრების დასაბამისი,
ერთი კითხვაა ცხოვრებისგან გაუცემელი
და თითქოს პასუხს არავისგან აღარ მოველი.
მე აღარ მინდა ისევ ვიგრძნო დიდი ტკივილი
და ცხოვრებისგან დამცინავი ძველი ღიმილი.
მე ამ ცხოვრებამ სამუდამოდ მომაჯადოვა
და ჩამიყვანა ღრმა ფიქრების ვიწრო მორევში.
ეს ცხოვრება ხომ ზღაპარია,როგორც წიგნებში,
მაგრამ ცუდია რომ მათ შორის დიდია ზღვარი,
ცხოვრების ბოლო ხომ ყოველთვის არ არის კარგი.
მას შეუძლია ჩვენს სიხარულს დარიოს ხელი,
და ბედისწერას გააცალოს მტვერი გრძნობების,
ერთი წუთია ამ ცხოვრების ერთი ფურცელი,
ერთი შეცდომა ამ ცხოვრების დასასარულია.

გულიდან

ბედის მხილებაა                ვის რას დაუმალავს.
იქნებ ცილებაა                   ობოლს,პატარას
იქნებ ვიმსახურებ             დედა აღარა ჰყავს,
ან იქნებ ვისჯები.              მინდვრად გაქცეულა
როგორ დავიჯერო            და შველას ითხოვს.
კვლავ არ მეღისრსება       მოხუცის ცრემლებს
თუნდაც ერთი დილა,     სევდა შეპარვია,
შენთან გავათენო.             ღიმილი ბავშვური,
იქნებ ეს დღეები,              ტკივილს დაიფარავს.
თვეები, წლები                  სიცილით,კისკისით
იქნებ ყველაფერი             დარდებს დაიმალავს.
სიზმრად ნანახია.             როგორ გაფრენილან
ცხენის ნაფლოქვარი         დღეები უშენოდო,
ქვიშას  დაუფარავს,          როგორ დამტოვეო,
ცხრა წლის მოგონება,       ჩუმად საყვედურობს.

ქუჩის ხვეულებში

როცა დაგინახე ქუჩის ხვეულებში,
ტანის მდუმარების რხევით შეუხვევდი,
შენი სიჩუმით და შენი ხმაურობით,
მთელი ვნებებით და ნელი აკორდებით.
როგორც მზის ხმაურში მთვარის სონატები,
შენი ბაგეები როგორც ალუბლები,
როგორც გაზაფხულის ნაზი ყვავილები,
როგორც შემოდგომის მწიფე მტევნები და
როგორც ცივი ზამთრის თბილი ღამეები.
ისე მომწყურდები,ისე მომინდები,
ვეღარ მოვითმენ და ფიქრად გესტუმრები,
შენი მდუმარებით ისევ გამაოცებ,
მერე ვით ვაზის რტო წელზე მოგეხვევი.
ტანში ჟრუანტელი ჩუმად მეპარება,
შენი ცივი სითბო სადღაც იპარება,
თვალზე ცრემლი ცივი თბილად ინამება,
ჩემი სიყვარული სხვასთან იპარება.

თქვი ჩუმად

ვიფიქრე ოცნება დამწევია იმედის სხივით,
ვიფიქრე შემეძლო მეც მქონოდა გრძნობების ტივი,
ვიფიქრე დიდხანს მარტოობით და ბოლოს მივხვდი,
რატომაც არა,ოცნება ჩემი ფრთების ისხავს და მე კი ვტირი.
ჩემს თავს მივეცი უფლება მეგრძნო განცდა,რჩეულთა ხვედრის,
განცდა ვნებების,ჩუმი სევდის,ტრფიალის მზერით.
შენ შეედარე ჩემს ფიქრებში იისფერ ბურუსს,
შენ აამაღლე გრძნობა ჩემი მიწად გართხმული.
შენ დააბიჯე სიამაყეს ჩემსას გრძნოდა დამრიე,
და მათქმევინე რაც აქამდე ფიქრად ვარჩიე.
ჩემს გულს მალამოდ დაეფარე,ტკივილის ნაცვლად,
ჩემს სულს ცით მაღლით მოევლინე,ზეცად ასწიე.
შენ გრძნობას ჩემსას ჩაუარე,ფიქრად მაქციე,
გადამაკეთე,გადმომაკეთე,სულ სხვად მაქციე.
გუშინ, როდესაც მარტოობით ცრემლი გავლიე,
დღეს უკვე გრძნობით ამაღლებულს,ჩუმად მაფხიზლებ.
შენთვის გავწირავ რას არ ოღონდ ჩემთან არჩიე,
ჩუმად მითხარი რომ შენ ბევრში მე ამარჩიე.

"no name"

მთვარე დღეს შენთვის ანათებს,

ცას შენთვის წყდება ვარსკვლავი

და მე უშენოდ ცრემლი მდის

ვით უტკივარი წამალი.

დღეც ხომ უშენოდ ბინდია

და ყველა ფიქრი ფლიდია,

ოცნება ჩემი დიდია,

მაგრამ ვიცი რომ ჩემია.

მე მთვარე მიყვარს ღამის წყვდიადში,

დანატოვარი მკრთალი შუქისგან,

მე ლანდიც მიყვარს, მთვარის სინათლის

ლანდი რომელიც შენს თავს ედრება,

ჩემთვის ყოველი დანატოვარი,

ბინდი,ოცნება,მთვარე,სინათლე...

იყო ლამაზი ფიქრების ძაფი,

გაუტეხელი ვით რკინის კარი.

მე ის ციმციმა ვარსკვლავიც მიყვარს

დროდადრო შენზე ზღაპარს რომ  ყვება,

მე ის დროც მიყვარს,როცა ცის კარზე,

მთვარე ვარსკვლავებს ჯიბეში იდებს,

მაგრამ  მოვიწყენ მაშინვე როცა

წყვდიადი ღამის ჰორიზონტს ტოვებს,

როცა მზის სხივისი ცის წვერს ეხება,

როგორც ბავშვის გულს წყენა პატარა.

რადგან მე დღეში ვეღარ ვიხილავ,

მთვარეს,რომელიც შენს ლანდებს  მალავს,

ვარსკვლავს რომელიც ახლაც ზღაპარს თხზავს.

ვიძინებ მაშინ,როცა თენდება

დილა ფიქრებში დანათენები,

ვარსკვლავ-მთვარესთან განატარები.

ვიძინებ სიზმრად სასწაულს ვხედავ,

ოცნება ჩემი ხილვად მეწვია,

იგი,რომელსაც ასე ველოდი,

ფიქრად, ოცნებად მე დამწევია.

იღვიძებს გულში რაღაცა განცდა,

განაცადები აქამდე როდის?

მისთვის სიცოცხლეს დავთმობ მე ვფიცავ

უფლის წინაშე ვიჩოქებ ფრთხილად:

"ვფიცავ უფალო,მიყვარდეს იგი,

როგორც აროდეს,არავის არვინ,

ვიყო ერთგული,სანამ ეს სული,

ხორცს არ დატოვებს,საჯიჯგნად ყორნის."

დავდე თუ არა ფიცი ერთგუნდი,

გამომეღვიძა შეშლილს, შებორკილს.

მივხვდი რომ ფიქრი ასე ნანატრი

დარჩა ოცნებად არ უხდენელად.